Ervaringsverhalen

Het is belangrijk dat zwangere werknemers zich comfortabel genoeg voelen bij hun werkgever om het gesprek aan te gaan over hun zwangerschap. Tegelijkertijd is het belangrijk dat de werkgever luistert naar wat er nodig is en daar naar handelt. Hieronder lees je de ervaringen van Whitney en Martise. Hieronder vertellen zij wat ze van hun werkgever nodig hebben om hun zwangerschap en werk te combineren.

"Op mijn werk is tijdens mijn zwangerschap nooit gevraagd hoe het mij ging en ik voelde niet de ruimte om erover te praten."

Whitney is 30 jaar, samen met haar vriend heeft ze twee kinderen en een kat. Ze werkt als assistent bedrijfsleidster. We spraken haar over de klachten die ze had tijdens haar tweede zwangerschap en welke invloed die hadden op haar werkende leven. Ze vertelde ons hoe haar werkgever beter rekening met haar had kunnen houden tijdens haar zwangerschap. 

"Tijdens de zwangerschap van mijn zoontje was er niet heel veel aan de hand, ik was alleen misselijk. Na de bevalling had ik wel last van bekkeninstabiliteit, maar daarvan herstelde ik vrij snel. Tijdens de tweede zwangerschap ging het eigenlijk al snel bergafwaarts. De bekkeninstabiliteit speelde weer op en ik had er deze keer veel meer last van. Ik had voornamelijk moeite met lang kunnen zitten, lang kunnen staan of lopen. En daarbij natuurlijk de misselijkheid, waardoor ik ook niet goed kon eten."

"Ik deed voornamelijk zitwerk op kantoor, dat was slecht te combineren met mijn klachten. En eerst ging ik gewoon maar door. Ik had eigenlijk een andere bureaustoel nodig en moest om de zoveel uur plat liggen. Maar ik kreeg niet het gevoel dat dat bespreekbaar was."

"Op mijn werk is tijdens mijn zwangerschap nooit gevraagd hoe het mij ging en ik voelde niet de ruimte om erover te praten. Het was alsof mijn zwangerschap er niet was. Ik zal altijd last blijven houden van de fysieke klachten. Bekkeninstabiliteit is persoonlijk bepaald, niet iedereen krijgt het. Het is een klap die je lichaam heeft gehad die niet altijd te herstellen is. Het is iets waar ik de rest van m’n leven rekening mee dien te houden. Ik vergelijk het met een knieblessure - het is gewoon kwetsbaar."

"Mijn nieuwe werkgever was niet bekend met bekkeninstabiliteit, maar hij vroeg mij om uitleg. Sindsdien houdt hij rekening met mij en mijn behoeftes hierbij. Ik kan nu bijvoorbeeld ook thuiswerken. Op deze manier kan ik goed naar mijn lichaam luisteren. Ik voel me daardoor veel meer gezien, ik heb het idee dat ik er helemaal mag zijn: als werknemer maar ook als moeder."

"Mijn tip aan werkgevers? Vraag aan mensen hoe het daadwerkelijk met ze gaat en wat ze nodig hebben. Die ene simpele vraag doet gewoon heel veel. Er zijn vaak praktische oplossingen te bedenken. De simpele vraag: “wat kan ik voor je doen?” of “hoe gaat het met je?”, dat had mij erg geholpen. Oprecht interesse tonen in je werknemer en collega om te zien hoe je samen verder kunt gaan. Dan kan ik echt gelukkig zijn, thuis en op mijn werk."

"Mijn advies aan organisaties is: ga in gesprek met zwangere medewerkers en werk samen naar een constructieve oplossing."

Martise is 31 jaar, heeft twee paarden en samen met haar vriend sinds kort dochter Louise. Ze is werkzaam als community manager en kon haar werkzaamheden in de eerste maanden van haar zwangerschap nauwelijks uitvoeren door extreme misselijkheid. Ze vertelt hoe haar collega's en werkgever haar in deze periode goed ondersteunden en haar door deze periode heen sleepten.

"In het jaar voordat ik zwanger raakte waren er een aantal collega's tegelijk zwanger. Ik hoorde op de achtergrond hun verhalen aan en hoorde veel voorkomende 'zwangerschapskwaaltjes'. Stiekem had ik altijd het idee dat zwangere vrouwen zich vaak aanstelden en hun zwangerschap als excuus gebruikte voor van alles. En toen was ik een jaar later zelf zwanger. Superblij met een positieve test bedacht ik mij gelijk dat ik er deze maanden zonder baby alles uit zou halen wat erin zat. Werk, sporten, mijn sociale leven, noem maar op. Helaas verliep dit totaal anders dan ik had gedacht. 

De eerste weken gingen prima. Maar vanaf 6,5 week begon de misselijkheid. Op de gekste tijden hing ik boven de wc, over de vangrail of in de bosjes. Ik was zo beroerd dat ik met 8 weken mijn zwangerschap plompverloren meedeelde aan mijn werkgever. Na de felicitaties reageerde hij heel relaxt en zei hij dat ik mijn tijd moest nemen en zelf moest aangeven wat ik wel en niet kon. Ik werkte veel thuis. Na 11 weken heb ik het mijn collega's verteld. Het voelde als een opluchting alles te delen, maar wat was ik ziek. De week erop meldde ik mij officieel ziek omdat ik zo beroerd was. Karma dacht ik nog, omdat ik altijd dacht dat zwanger zijn een makkie was. Maar toen ik me ziek meldde, voelde ik mij schuldig naar mijn werkgever dat ik er met mijn zwangerschapsverlof al een lange periode uit zou zijn en nu ook al niets meer kon doen. 

Uiteindelijk ben ik met 19 weken weer aan het werk gegaan, omdat ik toen weer zonder medicatie eten binnen kon houden. Al die tijd kreeg ik lieve berichtjes van collega's en polste mijn werkgever en leidinggevende twee keer per week hoe het met me ging. Mijn collega op personeelszaken hield wekelijks contact met mij en stelde een plan met mij op om langzaam op te bouwen, terug naar 40 uur werken per week. Ik voelde mij enorm gesteund, zowel door de organisatie als mijn collega's. 

Misschien dat andere zwangere vrouwen zullen herkennen dat je productiviteit in het niet kan vallen ten opzichte van voor de zwangerschap. Ik voelde mij een uitgebluste dooie vogel, maar mijn collega's trokken mij er, onder andere met veel humor, doorheen. En dat ik niet zo effectief was als voorheen werd mij niet persoonlijk aangerekend.

Inmiddels heb ik een gezonde dochter en ben ik weer aan de slag, 40 uur per week. Aangezien ik nog borstvoeding geef, kolf ik een aantal keer per dag. We hebben een kleine vergaderruimte die op slot kan, waar ik ongestoord kan kolven. In drukke periodes is die kamer vaak de hele dag in gebruik, maar personeelszaken heeft aangegeven dat ik altijd voorrang heb op afspraken. Ik denk dat er veel organisaties nog een hoop kunnen verbeteren, maar ik denk dat het met name zit in een stukje kennisgebrek. Mijn advies aan organisaties is dan ook: 'ga in gesprek met zwangere medewerkers en werk samen naar een constructieve oplossing."